رفته بودم سرحوض

تا ببینم شاید،عکس تنهایی خودرادرآب،

آب درحوض نبود،

ماهیان"می فتند:

(هیچ تقصیر درختان نیست.

ظهردم کرده ی تابستان بود،

پسرروشن آب،لب پاشویه نشست

وعقاب خورشید آمد اورا به هوا برد که برد


به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.

برق از پولک ما ر فت که رفت.

ولی آن نوردرشت،

عکس آن میخک قرمز درآب

که اگرباد می امد دل او،پشت چین های تغافل میزد،

چشم مابود.

روزنی بود به اقرار بهشت.


تواگر در تپش باغ خدارادیدی،همت کن

وبگو ماهی ها ،حوضشان بی آب است)


باد میرفت به سروقت چنار
.
من به سروقت خدا میرفتم...